martes, 28 de octubre de 2008

Menudo temporal

Estes dous últimos días case sen novidades pola Serra do Suido en canto a aves.
O tempo anda moi revolto, como é normal no Outono. Onte moita néboa con choiva, hoxe unha ventarrada do norte espestacular con moito frío.
Seguen pola serra un notable número de Anthus spinoletta, ás cales conseguín inmortalizar en pleno temporal.


Hoxe con máis Sol, podíase ver mellor e disfrutar un pouco máis das aves mentres comían incansables, a pesar do vento.





Tamén continuaban algúns Pluvialis apricaria.
Que coma este, non dividaban en agocharse do aire.



O feito de atopalos sorprendeume moito, porque na zona donde se atopan é moi frecuentada polos "amigos" cazadores.
¡Como non!
Sempre teñen que deixar rastro da súa presenza.

Non sei que grado de autoridade teñen os comuneiros para poder restrinxir o acceso polo monte, pero agora pódeste atopar con estas simpáticas sinais.

Esto mudou moito dende a construcción do parque eólico, e xa me vexo dentro de pouco pedindo permiso para poder ver aves. Porque ante os ollos de moita desta xente non somos moi ben vistos e como xa escoitei máis dalgunha vez,
¡¡ECOLOGHISTAS NON DEBIA DE HABER NINGUN!!
Que é como nos chaman atodos os que nos gusta a natureza.

miércoles, 22 de octubre de 2008

Máis Pluvialis apricaria

Onte Martes pola mañá, comezaron a entrar nubes moi densas, combertindose na serra do Suido nunha espesa néboa que non prometía ningunha observación no lugar. Primeiro intentei relocalizar o Turdus torquatus por se seguía polo lurgar, pero non tiven sorte.
Este Domingo Juán Carlos Epifanio puido ver na serra un grupo duns cincuenta individuos de Pluvialis apricaria. Non foi ningunha casualidade, parece que a especie esta en pleno proceso de migración e apesares da néboa puiden ver outro grupo con once exemplares (facéndoseme sempre raro ver limicolas polas montañas).
Entre a néboa facíase algún claro, no cal aproveitaba para intentar sacar algunha instantanea.



A néboa comezouse a disipar un pouco, pero non tardaría en chegar a chuvia.

Os pequenos paseriformes que viron como cada vez caía con máis forza a auga, non dubidaron en poñerse ó socairo das rochas.

Nas que adoptaron esas formas de bolechas, e facian transmitir un fermoso estado de placidez.

Son poucas as instantaneas que puiden facer (con paraugas en man coma estas), pero para o proximo día esperemos que acompañe máis tempo.

lunes, 20 de octubre de 2008

Turdus torquatus no Suido

Hoxe tocaba ir pola serra do Suido. Con moitas ganas de ir espertei as 6:30. Saín da casa en plena escuridade, por se ainda vía algunha rapaz nocturna e chegar a serra coas primeiras luces do día. Cando estaba a media altura da serra e deixando atrás o ultimo nucleo de poboación, xunto a uns campos de pasto de vacas lavantaron o voo uns merlos e outras aves. Un deles chamoume a atención porque se pousou no alto dun pequeno eucalipto. Eu pensei para min -sera un Tordo-. Como ainda estaba moi escuro decidín parar, non fose ser un tempraneiro Tordo real. Cando vexo a ave, con aquela media lúa branca no peito, non cría o que vía. O mei primeiro Turdus torquatus na serra do Suido.


Unha magoa non poder velo con boa luz. Por eso só lle puiden facer unhas fotos testemuñais.
Para min é un macho adulto, pola intensidade do branco e o negro do peito.

miércoles, 15 de octubre de 2008

Polo amencer no Suido

Onte 14 de Outubro facendo unha nova visita á serra do Suido. O día amencia explendido no alto da serra. Nos vales medios e altos a néboa estaba moi copiosa.

Tiven que apurar as primeiras horas de luz, porque coa calor comezaba a desprazarse rapidamente a néboa.
Xa nada máis dar unha ollada, víanse numerosas Anthus pratensis. Cando cheguei a un dos meus lugares preferidos, xa se notaba o ambiente de correteo de aves.

Nunha primeira visual, puiden comprobar que tiñamos uns novos compañeiros. As primeiras Anthus spinoletta que vexo este Outono.

Vianse varios exemplares, e logo puiden atopar máis misturadas en outros grupos de Anthus pratensis.


Xunto con estes tamén estaban exemplares de Alauda arvensis. Ainda que son comúns na serra, agora vense moito máis.


Esta Motacilla alba tamén se atopaba polo lugar o igual que algunha Lullula arborea.

Pero as aves máis comúns con diferencia foron as Anthus pratensis.

Xusto antes de irme, vin un paxariño que se movía entre o mato. Resulta que hera un Sylvia cantillans, o cal só lle puiden facer un par de fotos testemuñais da ave. Para min é a primeira vez que vexo a especie.



domingo, 12 de octubre de 2008

MONTICOLA SAXATILIS

Na serra do Suido són varias as especies que veñen criar dende terras Africanas. Entre as cales, unha delas que pola sua fermosa plumaxe e escaseza en terras Galegas parece que destaca sobre as demáis.
Sen dúbida é, o Merlo rubio - Monticola saxatilis .


O ano pasado foi a primeira vez que vin esta especie. Localicei unha parella, nos penedos de unha pequena ladeira orientada cara o Sur, donde permaneceron ata Setembro. A miña sensación foi que chegaron a criar con éxito, pero non conseguín localizar ningún xuvenil.
Este ano dando unha volta polo mesmo lugar no mes de Maio, foi unha gran satisfacción atoparme con este macho nunha das atalaias que frecuentaba o ano anterior.

Esta é un ave bastante escorregadiza e que efectua amplos desprazamentos en busca de alimento (principalmente o macho). Unha das estratexias que sigo, é a de facer esperas pola mañanciña ou o solpor, con maior ou menor sorte.
Na mañá do 25 de Xuño facendo un destes controis puiden ver ó macho facendo voos con un xoven. Con moita sorte ó xuvenil deuselle por pousarse preto de min, donde lle puiden facer un par de fotos.


Logo chegou o macho, que ó verme non lle gustou moito e prontiño se foron.


Esta familia permaneceu no seu territorio de cria ata o día que decidiron irse rumbo a terras de África. Tendo o último contacto, con moita sorte e case de noite o 14 de Setembro. Os exemplares xa presentaban unha muda avanzada. Destacando a do macho, por ser a máis curiosa.




Non són moitos os datos que podo aportar dá especie, agas os graficos.
Pero o máis importante todo, é que sigan vindo a criar por estas terras, aportando xóvenes que retornen e sigan colonizanzo novos lugares.

jueves, 9 de octubre de 2008

Pola serra do Suido

Dende o día 28 de Setembro xa puiden ver os primeiros Anthus pratensis, compartindo hábitat con outras especies que seguen o seu camiño cara o Sur ou están comenzando a emprende-lo dende aquí.

Os exmplares de Anthus pratensis están comezando a chegar o igual que o fan os Carduelis cannabina, que ainda que crían por aquí sumanselle moitos outros, creando grandes bandos. Os cales son principalmente xuveniles, coma este da foto.

As Motacilla flava xa case non se ven polas serras. Xa nos deixan ata o ano que ven.

En canto as Saxicola rubetra ainda se deixa ver algún exemplar a día de hoxe

ou os exemplares de Oenanthe oenanthe que por estas datas vense en pequenos grupos, cousa que anteriormente case nunca sucede.

En canto as aves rapaces xa só quedan uns cantos Buteo buteo, xogandose a vida todo-los días entre os aeroxeradores.

Circus pygargus e Circaetus gallicus xa non se ven. O ultimo foi un exemplar dos de fase clara de Circaetus gallicus coma este o 2 de Outubro.

E asi como descenden o número de aves en paso, tamén vaixan os Falco tinnunculus presentes por aquí.

sábado, 4 de octubre de 2008

MOTACILLA FLAVA THUNBERGI

Como xa comentei na anterior entrada, son moitas as Motacilla flava que chegan pola media montaña Galega.
Son tantas as que veñen, que coa sua decidida migración arrastran a outros exemplares por terras Galegas de paises ainda máis o norte, que tal vez se despistaron polo camiño e deciden seguir a estes grupos que fan a ruta máis polo Oeste.
Este é o caso da M. flava thunbergi.

Según parece esta é unha subespecie rara nos pasos migratorios en Galicia, ou polo menos dificil de localizar.
Este ano localicei a tres exemplares. Dous na Serra do Suido e un nos Montes da Paradanta.

Todas elas presentaban os mesmos rasgos cefálicos. Unha curiosa e fina cella branca, que nas miñas guías non atopei ningunha mención ó respecto.

¡Entón! O de sempre, preguntarlle a unha persoa con amplísimos coñecementos e que sempre está disposto a axudar, C. Damián Romai. Según me comenta poden ser exemplares criados en terras de Noruega, que son os que presentan ese tipo de rasgos.

Seguramente esté no certo porque estes exempares criados no Oeste de Europa son os máis probables que cheguen por aquí.
Rutas imaxinarias da sua chegada a Galicia

Unha sorte atoparse con eles.














E como non, asociados case sempre con bóvidos.